[fic APH] Prokupac (Oneshot)

posted on 08 Aug 2010 20:49 by suigintoudarkdoll in fic

Author: Suigintou

 

 

Pairing: Serbia x Bulgaria

 

 

Rate : PG-13 และ NC-18

 

 

Note : เกือบเป็นPWP แต่เอามาแต่งฉลองที่ได้เต็มวิทย์เสริม(ปกติง่อยวิชานี้จะตายฮ่าๆๆTvT) ส่วนชื่อเรื่อง แค่ไวน์ยี่ห้อนึงของเซอร์เบีย อย่าไปสนใจมันมากเลยค่ะ=3=  ช่วงเรทลากคลุมได้เลยค่ะ

 

 

 

 

 

            ให้ตายสิ..เมาแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีเลย....เสียงบ่นของชายหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามราตรีของกรุงเบลเกรดเมืองหลวงของเซอร์เบีย บุรุษผู้เป็นประเทศอุ้มร่างอ่อนระทวยด้วยฤทธิ์สุราของประเทศเพื่อนบ้านเข้าไปในรถยนต์ส่วนตัวที่จอดอยู่ข้างๆผับแห่งหนึ่ง

 

 

            ทีหลังคงต้องเก็บเหล้าให้อยู่ห่างๆมือนายหน่อยล่ะบัลแกเรีย... ว่าแล้วเซอร์เบียก็โน้มตัวเข้าไปในรถใช้มือควานหากุญแจห้องพักที่น่าจะอยู่ในกระเป๋ากางเกงของอีกฝ่ายแม้มองจากสายตาคนอื่นอาจดูเหมือนเป็นการฉวยโอกาสลวนลามคนที่เมามายไม่ได้สติก็เถอะ..ในที่สุดก็เจอคีย์การ์ดของโรงแรมที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์เขาดูอยู่ซักพักจึงเก็บลงตามเดิมและขับรถออกไป

 

 

            ราวๆหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

 

            บัลแกเรียนั่งอยู่ในผับครุ่นคิดเรื่อยเปื่อยขณะดื่มไวน์แดง แค่เพียงเพราะเขาดูเหม่อนิดหน่อยระหว่างทำงานทำไมเจ้านายถึงส่งให้เขามาพักที่เซอร์เบียด้วยไม่ได้เหม่อเพราะคิดถึงไอ้บ้านั่นซะหน่อย ก็แค่...ใกล้ถึงวันครบรอบของ เหตุการณ์นั้นเท่านั้นเอง

 

 

            เสียงกริ่งของประตูร้านดังขึ้นเป็นสัญญาณว่ามีคนเข้ามาแต่เขาก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่เสียงฝีเท้านั้นเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนกระทั่ง...

 

 

            ขอนั่งด้วยคนสิ…” เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เจอกับผู้ที่ไม่อยากเจอหน้าที่สุดอย่างน้อยก็ตอนที่ยังอยู่ในประเทศนี้ล่ะนะ..

 

 

            ...เซอร์เบีย? นายมานี่ได้ไง?

 

 

            นี่มันบ้านชั้นนะ นายนั่นแหละที่มาได้ไง..ชายหนุ่มดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงบัลแกเรียคิดว่าเขาคงเริ่มเมาแล้วกระมังถึงได้ถามอะไรงี่เง่าแบบนั้นออกไป..

 

 

            เจ้านายบอกว่าให้มาพักที่นี่น่ะก็เลยมา.. ไม่ได้มาเพราะอยากเห็นหน้าหรอกนะ...แล้วก็ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบของเหลวสีแดงเข้มเข้าไปอึกใหญ่เซอร์เบียสังเกตได้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายเริ่มขึ้นสีจางๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลแล้ว

 

 

            เฮ้ๆ เลิกดื่มได้แล้ว เดี๋ยวก็เมาหัวทิ่มหรอก เขาเอื้อมมือออกไปหวังจะแย่งแก้วจากบัลแกเรีย แต่อีกฝ่ายก็ยังแย้งว่า ไม่เป็นไรและดื่มต่อจนหมดแก้วเซอร์เบียจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ขวดไวน์แทน

 

 

            Prokupacซะด้วย เดี๋ยวนี้นายนิยมไวน์บ้านชั้นแล้วเรอะ?

 

 

            แล้วมันมีไวน์บ้านชั้นซะที่ไหนล่ะ?บัลแกเรียย้อนพลางเติมไวน์ลงในแก้วของตัวเองในขณะที่ผู้ที่นั่งตรงข้ามสั่งเบียร์มาดื่ม

 

 

            หึ.. หัวดื้อจริงนะ..

 

 

            เรื่องของชั้นน่า..แล้วความเงียบก็บังเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองตอนนี้บัลแกเรียดื่มจนเกือบหมดขวดแล้ว..เซอร์เบียจิบเครื่องดื่มสีอำพันอีกครั้งก่อนจะพูดทำลายความเงียบขึ้นมา

 

 

            ..นายยังโกรธชั้นเรื่องสงครามครั้งนั้นอยู่รึเปล่า?

 

 

            ไม่โกรธก็บ้าแล้ว...ลองมาเป็นคนแพ้ดูสิ.. บัลแกเรียฟุบลงกับโต๊ะน้ำเสียงคล้ายจะสั่นเครือหน่อยๆ ไม่น่าถามเรื่องนี้เลยแฮะ..

 

 

            ยังไงมันก็ผ่านไปเกือบร้อยปีแล้วล่ะน่าปล่อยวางบ้างสิ.. เซอร์เบียยื่นมือออกไปจะลูบหัวอีกฝ่ายแต่อีกฝ่ายก็เงยหน้าขึ้นมาซะก่อน

 

 

            ..ก็นายไม่ได้แพ้สงครามเหมือนชั้นนี่...มือเรียวยกขึ้นขยี้ดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ.. ถ้าเป็นเวลาปกติคงไม่เป็นแบบนี้แน่ๆ ชั้นจะกลับแล้ว...

 

 

            พอลุกขึ้นจากเก้าอี้ร่างของบัลแกเรียก็เกือบล้มลง โชคดีที่เข้าไปพยุงได้ทัน..พอลองเรียกดูก็พบว่าผล็อยหลับไปด้วยความเมาซะแล้ว เซอร์เบียควักเงินออกจากกระเป๋าจำนวนหนึ่งวางไว้บนโต๊ะแล้วพาบัลแกเรียออกจากร้านไป..

 

 

            แล้วทุกอย่างก็เป็นเหมือนกับตอนแรก...

 

 

            เซอร์เบียขับรถไปเรื่อยๆถึงเขาจะดื่มเบียร์ไปแต่ก็ยังไม่เมามากนักไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงคอแข็งกว่าบัลแกเรียที่ชอบไวน์เป็นอันดับสองรองจากโยเกิร์ตรายนั้นน่ะคออ่อนชนิดกู่ไม่กลับเลย..ในขณะที่เขาไม่ได้ดื่มมากนักแต่กลับคอแข็งแบบสุดๆจนถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพวกดื่มจัดอยู่บ่อยๆ..เรื่องนี้มันเป็นความลับของจักรวาลชัดๆ...

 

 

            เมื่อถึงโรงแรมเขาขับรถเข้าไปจอดที่ชั้นใต้ดิน โชคดีที่มีลิฟต์อยู่แถวนั้นไม่งั้นเขาคงต้องเข้าทางล็อบบี้และโดนมองด้วยสายตาแปลกๆจากพวกพนักงานและแขกคนอื่นๆแน่  เซอร์เบียหยิบคีย์การ์ดออกมาดูอีกครั้งแล้วกดเลือกชั้น

 

 

            พอถึงหน้าห้องเขาก็สอดคีย์การ์ดเข้าไปในช่องตรงประตูแล้วพาร่างของบัลแกเรียเข้าไปเซอร์เบียวางร่างนั้นลงบนเตียงแล้วจึงปลดกระดุมเม็ดบนถอดเข็มขัดและรองเท้าให้เพื่อให้นอนสบายขึ้น ตัวเลขดิจิตอลสีแดงบนนาฬิกาที่หัวเตียงแสดงเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาทีเขาตัดสินใจลุกขึ้นไปล้างหน้าพอสดชื่น แต่เมื่อจะเดินออกจากประตูเสียงของคนที่น่าจะหลับไปแล้วก็เรียกให้เขาหันกลับมา..

 

 

            ...เซอร์เบีย..บัลแกเรียนอนมองเขาด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้มันคงเป็นเพราะเหล้าแต่เจ้าของชื่อนั้นก็ยังเดินไปหาอยู่ดี..

 

 

            ว่าไง..?

 

 

            อยู่กับผมก่อน..ได้มั้ย?สรรพนามที่ร่างเล็กใช้สร้างความตกใจให้เซอร์เบียที่นั่งอยู่ไม่น้อยบัลแกเรียไม่ได้พูดกับเขาดีๆแบบนี้ตั้งแต่สงครามบอลข่านครั้งที่สองเมื่อกว่า90ปีที่แล้วกระมัง? แบบนี้มันทำให้...นึกถึงสมัยที่ยังไม่มีเรื่องขัดแย้งกันเลยแฮะ...

 

 

            ได้สิ..เมื่อเขาตอบไปแบบนั้นบัลแกเรียก็ลุกขึ้นนั่งแล้วทำสิ่งที่เซอร์เบียรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำแน่ๆหากสติยังอยู่ดี..บัลแกเรียจูบเขา...

 

 

            สัมผัสเพียงฉาบฉวยแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงเมื่อเซอร์เบียแทรกลิ้นเข้าไปลิ้มรสเหล้าองุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในปากร่างเล็กบัลแกเรียเองก็ไม่ได้ขัดขืนซ้ำยังให้ความร่วมมือ ..เขาเมาเละจริงๆ..

 

 

            นายเมาแล้วนะ... ไปนอนเถอะเซอร์เบียเป็นฝ่ายผละออกมาก่อนทั้งๆที่มือสอดเข้าไปใต้เสื้อบัลแกเรียที่นั่งคร่อมเขาอยู่เรียบร้อยแล้วแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมกลับไปนอนง่ายๆอยู่ดี..

 

 

            “..ผมยังไม่ง่วง.... ว่าแล้วก็ใช้จมูกเล็กๆนั่นคลอเคลียคางอย่างออดอ้อน..เขายิ่งเป็นพวกความอดทนต่ำอยู่นะ.. กอดผมทีสิ..เซอร์เบีย..

 

 

            อย่ามาโทษกันทีหลังนะ... เซอร์เบียประกบจูบอีกครั้ง สองมือเลื่อนลงมากอบกุมสะโพกที่อยู่ใต้กางเกงยีนส์แล้วนวดเฟ้นเบาๆมือของบัลแกเรียเองก็ค่อยๆเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้ออย่างรวดเร็วจนเซอร์เบียนึกสงสัยว่าคนเมาจะถอดเสื้อคนอื่นได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ?

 

 

            หลังจากเสื้อของเขาลงไปกองอยู่ข้างเตียงเซอร์เบียก็ดันร่างที่นั่งคร่อมอยู่ให้นอนราบไปกับเตียงแล้วเปลี่ยนมาซุกไซร้ซอกคอแทนในขณะที่มือก็ถอดกางเกงของคนที่นอนอยู่ไปด้วย

 

 

            บัลแกเรียนอนแน่นิ่งไม่แสดงทีท่าขัดขืน เสียงครางหวานหูปนหอบดังขึ้นเป็นระยะๆเมื่อถูกกระตุ้นร่างบางปิดเปลือกตาแน่นเมื่อสองนิ้วแทรกเข้ามาโดยไร้ซึ่งสิ่งหล่อลื่นในคราวเดียวเซอร์เบียขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะอยู่ชั่วครู่ก่อนจะถอนนิ้วออกแล้วยกเรียวขาสั่นระริกของผู้ที่นอนหอบอยู่พาดเอวตัวเอง

 

 

            ทนหน่อยก็แล้วกัน..ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างหู และแล้วความเจ็บปวดราวร่างจะแยกออกจากกันก็เริ่มขึ้นบัลแกเรียจิกเล็บลงบนหลังอีกฝ่ายที่กำลังสอดแทรกเข้ามาในตัวเขา

 

 

ที่ว่ากันว่า..ความเจ็บปวดทำให้สร่างเมาได้นั้นคงจะเป็นความจริง..บัลแกเรียรู้สึกว่าสติของเขาเริ่มกลับมาทีละน้อยแต่ก็ยังไม่มากพอที่จะควบคุมร่างกายได้เหมือนกับว่าจิตใจและกายเนื้อแยกออกจากกัน  ต่อให้อยากกลั้นเสียงร้องที่ไม่อยากเชื่อว่าเป็นของตัวเองแค่ไหนก็ทำไม่ได้อยู่ดี..

 

 

อ๊า.. เซอร์ เบี..ย จ..เจ็บ..ใบหน้าของผู้ที่คร่อมเขาอยู่ดูพร่ามัวด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นทางยาวถึงกระนั้น..อีกฝ่ายก็ไม่ได้ลดความรุนแรงกับสิ่งที่ทำอยู่เลยประเทศอดีตยูโกสลาเวียก้มลงมาจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเลื่อนลงมาประกบริมฝีปากอีกครั้ง

 

 

อืม..อืออ....บัลแกเรียจูบตอบร่างสูงอย่างเร่าร้อนทั้งสองแลกจูบกันอย่างไม่รู้เบื่อจนร่างเล็กแทบลืมความเจ็บปวดเบื้องล่างไปแล้ว  เซอร์เบียละจุมพิตหอมหวานออกและกระซิบที่หยอกหูว่า..แน่นเป็นบ้าเลยนะ...

 

 

เขาหอบหนัก.. บัลแกเรียรัดเขาแน่นซะจนอยากใส่แรงเข้าไปเต็มที่แต่ถ้าเป็นแบบนั้นคงโดนด่าตายแน่ๆ.. เซอร์เบียเองก็รู้สึกว่าสติที่จะยั้งแรงตนไว้นั้นเหลือน้อยลงทุกที เหมือนกับคนที่หลงมัวเมาในเหล้าองุ่น..หากได้ลิ้มลองเพียงนิดก็ยากที่จะหยุดได้ ตอนนี้บัลแกเรียคงเป็นเหล้าองุ่นที่กำลังมอมเมาเขากระมัง?

 

 

แฮ่ก.. อ.อ๊ะอาา....ความหมายของเสียงครางนั้นเปลี่ยนไปเมื่อชินชากับความเจ็บปวดเล็บที่จิกบนหลังเซอร์เบียเริ่มคลายลง ร่างสูงรู้สึกว่าสามารถขยับได้สะดวกขึ้น..คงจะเป็นเพราะช่องทางคับแคบนั้นเกิดบาดแผลและเลือดที่ไหลออกมาก็เป็นสิ่งหล่อลื่นได้อย่างดี

 

 

ในตอนนี้บัลแกเรียไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว หัวสมองของเขามันขาวโพลนไปหมด รู้สึกแค่ว่าอยากกอดคนตรงหน้าไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้นเอง..

 

 

การกระแทกครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นก่อนของเหลวอุ่นร้อนจะไหลทะลักเข้ามาในร่างเซอร์เบียค่อยๆถอยออกมาจากตัวเขา.. ไม่อยากเชื่อว่าไวน์เพียงขวดเดียวจะทำให้อะไรๆเลยเถิดมาถึงเพียงนี้..

 

 

หายเมารึยังเซอร์เบียถามบัลแกเรียยังรู้สึกว่าเหล้าองุ่นที่ดื่มไปยังคงไม่หมดฤทธิ์ง่ายๆแต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาพูดหรือทำอะไรบ้าๆได้อีกแล้วในตอนนี้ฤทธิ์แอลกอฮอลก็เป็นแค่ยากล่อมประสาทอย่างแรงสำหรับเขาเท่านั้น..

 

 

...หลับไปอีกซะแล้ว..ร่างสูงถอนหายใจกับตัวเองก่อนจะหันไปมองนาฬิกาดิจิตอลที่หัวเตียง...ตีหนึ่งแล้ว...ที่พวกเขาทำเมื่อกี้ใช้เวลาตั้ง45นาทีเลยเหรอ? ยังไงก็เถอะ...ขับรถกลับบ้านตอนนี้คงไม่ไหวแน่ๆเขาเองก็ไม่ค่อยได้นอนดึกขนาดนี้ด้วย...

 

 

..นอนที่นี่เลยก็แล้วกัน....

 

 

 

+++++++++++++++++++++++

 

 

 

            ..ปวดหัว...

 

 

            เมาค้างน่ะสิ เตือนแล้วก็ไม่ฟังอยากดื่มมากเองทำไมล่ะ?

 

 

            เมื่อรุ่งอรุณมาถึงสิ่งที่บัลแกเรียสัมผัสได้ไม่ใช่เซอร์เบียที่นอนอยู่ข้างๆแต่เป็นอาการเมาค้างจากไวน์ที่ดื่มไปเมื่อคืน..

 

 

            หุบปากแล้วรีบๆทำไอเรียนมาให้ซักที..บัลแกเรียตอบหลับด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงความจริงแล้วก็รู้อยู่หรอกว่าดื่มมากขนาดนั้นต้องเมาค้างแน่ๆแต่มันห้ามไม่ได้นี่นา..

 

 

            รู้แล้วๆ.. เมื่อเซอร์เบียลุกขึ้นจากเตียงผู้ที่นอนอยู่ก็ลอบมองแผ่นหลังที่มีรอยแผลเหมือนโดนข่วน.. เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันสินะ..

 

 

            ร่างสูงหยิบถ้วยเพลนโยเกิร์ตที่แช่อยู่ในมินิบาร์ออกมาผสมน้ำและหยอดเกลือลงไปนิดหน่อย เขาเหลือบมองบัลแกเรีย..ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมองเขาอยู่เช่นกัน.. ขอแหย่เล่นซักหน่อยเถอะ..

 

 

            มองแบบนั้น....คิดว่าชั้นหุ่นดีใช่มั้ยล่ะ?

 

 

            เปล่า บัลแกเรียตอบ แค่มองแผลนั่น....

 

 

            หือ?เขาเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังของตัวเอง เป็นรอบเหมือนโดนเล็บข่วนจริงๆ เมื่อคืนนายใช้หลังชั้นระบายความเจ็บนี่..ก็ว่าทำไมมันแสบๆ

 

 

            เอ้า..ดื่มซะสิ...เขายื่นถ้วยในมือให้บัลแกเรีย แต่ดูท่าจะเมาค้างเกินกว่าจะลุกขึ้นนั่งดื่มไอเรียนเองได้....แบบนี้คงต้องป้อนซะแล้ว

 

 

            เซอร์เบียยกถ้วยนั้นขึ้นดื่มเองก่อนจะประกบจูบบัลแกเรียอีกครั้งปล่อยให้ของเหลวรสชาติพิลึกไหลเข้าปากประเทศเพื่อนบ้าน..แต่ดันเผลอดื่มเข้าไปหน่อยด้วย..

 

 

            รสชาติเพี้ยนชะมัดเลย ดื่มเข้าไปได้ไงเนี่ย..?

 

 

            มันแก้เมาค้างได้..

 

 

            เออๆ ดีขึ้นแล้วบอกด้วยแล้วกันกะว่าจะพาไปเที่ยวซักหน่อย นายไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนี่.. ประเด็นที่เซอร์เบียพูดวกเข้าเรื่องอดีตอีกครั้งนานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ใช้เวลากับนายแบบนี้..

 

 

            97ปีแล้วล่ะมั้ง...ตั้งแต่ตอนที่ชั้นแพ้สงครามบอลข่านครั้งที่สองน่ะ.. บัลแกเรียพูดก่อนจะทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้วันนี้เป็นวันครบรอบใช่มั้ย?

 

 

            “จริงด้วย..ไม่นึกว่าจะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว.. เร็วเป็นบ้าเลย..

 

 

            วันนี้จะยอมเที่ยวด้วยซักหน่อยก็แล้วกันพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว.. บัลแกเรียลุกขึ้นนั่งก่อนจะพูดต่อว่า ไปอาบน้ำซะสิ จะพาชั้นไปเที่ยวไม่ใช่รึไง?

 

 

 

END

 

 

 

     ยอมรับว่าตอนจบเผามาก orz  ลำดับไทม์ไลน์ผิดอย่างไม่น่าให้อภัยด้วยค่ะจริงๆสงครามบอลข่านครั้งที่สองมันเป็นช่วงมิถุนา-กรกฎา แต่นี่มันสิงหา..ถือซะว่ารำลึกวันยุติสงครามครั้งนี้ไปด้วยก็แล้วกัน= 3= //เลว

Comment

Comment:

Tweet

เมาแล้วยั่ว เมาแล้วยั่ว เมาแล้วยั่ว เมาแล้วยั่ว เมาแล้วยั่ว

ฮร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เคะยั่วสุดยอดดดดดด *สครีมมมม

นังเซมเองนะคะซุยซังงง กริ๊วว

#4 By 'oddity-a on 2010-10-27 18:07

ฮว้ากกกกกกกกกก บัลนี่ซึนเหอะะะะะะะ

ชอบฉากอ้อนจัง เวลาคนเมาแล้วยั่วนี่มัน อูอามากจ้า =.,=

มีความรู้สึกเหมือนลอฟจัง...โยเกิร์ต....เอิ่ม เฮือกกกกกกก

ไม่ได้ลามก แต่คิดไปแล้ววววว(หัวโขก)

แก้เมาได้จริงๆอ่ะ ทำไมพี่รู้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลย Orz||

ปล.โยเกิร์ตหยอดเกลือ sad smile ทนๆเค็มไปเหอะตาเซอร์เบีย

#3 By +Ishin_Kuu+ on 2010-09-29 18:28

...อูว์อา หนูขอแอดนะคะ...สุโก้ยมากๆ
เซอร์เบียยกถ้วยนั้นขึ้นดื่มเองก่อนจะประกบจูบบัลแกเรียอีกครั้งปล่อยให้ของเหลวรสชาติพิลึกไหลเข้าปากประเทศเพื่อนบ้าน..

อิชั้นไม่ได้จิ้นนะคะ!!!

อือ...อา... ความคิดของตัวละครในฟิคเธอเนี่ยมัน... // กัดผ้าเช็ดหน้า

(เดี๋ยว ฉลองที่ได้วิทย์เสริมเต็ม แล้วคณิตหลักล่ะ? คณิตเสริมล่ะ? เอาไปไว้ที่ไหน!)

#1 By Lofe on 2010-08-08 21:15