[fic aph] My secret diary (oneshot) HBD รอฟฟี่~

posted on 05 May 2010 20:18 by suigintoudarkdoll in fic

Author : Suigintou

 

 

   

Pairing : Serbia x Bulgaria

 

 

   

Rate : PG

 

 

   

Genre : Romance

 

 

   

Preface : ฟิควันเกิดเพื่อนจากความเพ้อค่ะ (แถมเล่นคู่แรร์ด้วย..) เป็นฟิคที่แต่งเร็วมาก เสร็จภายในวันเดียว= =  อาจจะเน่าไปนิดเพราะใช้มุมมองของบัลคุง ปกติจะใช้บุคคลที่สามเล่า  ถ้าออกมาไม่ดีก็ขออภัยนะจ๊ะ~

 

 

   

อนึ่ง..ตัวละครที่น่ารักของเราทั้งสองยังไม่มีบทจริงๆ ไรเตอร์จะใช้คาแร็คเตอร์จากจินตนาการนะคะ

  
 
      

         ....ผมชอบเซอร์เบียมาก ชอบเขามาก ผมชอบเขามาตั้งแต่สมัยที่ยังอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของคุณตุรกี คนที่คอยปกป้องผมไม่ให้โดนแกล้งก็มีแค่เขาคนเดียว...

 

 

   

       อย่าแกล้งบัลนะ!!เสียงที่ผมคุ้นเคยดีดังขึ้น พอลืมตาก็เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคย เซอร์เบียมาปกป้องผมไว้อีกแล้ว..

   

       อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่องน่าเซอร์เบีย ถอยไปซะ กรีซพูด ดูท่าเขาคงไม่พอใจนักที่มีเซอร์เบียมาขวางไว้ ตั้งแต่ผมมาอยู่

 ในบ้านออตโตมัน กรีซก็คอยแกล้งผมมาตลอดเลย..

   

       ไม่...คราวนี้เซอร์เบียกางแขนทั้งสองออก เจตนาจะปกป้องผมเต็มที่ แต่ผมเองก็ได้แต่นั่งตัวสั่นอยู่หลังเขา ก็ผม

กลัวโดนกรีซแกล้งนี่นา..

   

       ชิ.. วันนี้ชั้นขี้เกียจเถียงกับนาย.. ไปล่ะ แล้วกรีซก็เดินหายไป ผมนึกว่าจะโดนแกล้งมากกว่านี้ซะอีก ถ้าเซอร์เบียไม่มาช่วยผมล่ะก็..

   

       ไม่เป็นไรนะบัล... เขายื่นมือมาให้ผมจับและช่วยพยุงผมให้ยืนขึ้น ผมปัดฝุ่นที่ติดตามตัวก่อนจะบอกขอบคุณเขาอย่างที่เคยทำเสมอ อือ ขอบใจนะเซอร์เบีย..

   

       นายเนี่ยน้า~ ทำไมไม่หัดตอบโต้ซะมั่งเล่า? เซอร์เบียขยี้หัวผม เขามักจะทำแบบนี้ทุกที แต่ผมก็ไม่ได้ถือสาหรอก ก็ผมไม่ชอบใช้กำลังนี่นา.. อีกอย่าง ผมคงสู้กรีซไม่ได้หรอก..

   

       อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้นสิ เดี๋ยวชั้นสอนให้เอง มาสิ.. แล้วเซอร์เบียก็ลากมือผมไป ถึงผมจะไม่ชอบมีเรื่องกับคนอื่น แต่ถ้าเขาอยากสอนให้ผมสู้คน ผมก็ไม่ขัดหรอก หวาา~ ช้าๆหน่อยสิ ผมวิ่งไม่ทันอ่ะ

   

        พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาโดยตลอด จนกระทั่ง...สงครามบอลข่านครั้งที่สองที่ผมเป็นคนก่อขึ้น และเมื่อมันจบลง ผมซึ่งเป็นฝ่ายแพ้ก็ต้องเสียดินแดนให้กับผู้ชนะ..ซึ่งก็คือเซอร์เบีย....  หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น พวกเราก็ไม่ค่อยได้พูดกันอีกเลย ถึงจะได้คุยกันบ้างแต่มันก็ลงท้ายด้วยการทะเลาะกัน นั่นเป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่อยากคุยกับเขา.. เมื่อไหร่เขาจะรู้ตัวซักทีว่าจริงๆแล้วผมน่ะ......

   

       เฮ้ยยยย!! ตื่นยังวะบัล!!? ไอ้ขี้เซาเอ๊ยย!! เสียงของใครบางคนดังขึ้นเหมือนเป็นนาฬิกาปลุก ผมรีบลุกขึ้นจากเตียงไปดูที่หน้าต่าง..  ไอ้บ้านั่นมาอีกแล้ว..

 

 

   

       ผมรีบวิ่งลงบันไดทันที พอเปิดประตูออกก็เจอกับคนที่ผมไม่อยากเห็นหน้าที่สุดในโลก!!

 

 

   

       อ้าว ตื่นแล้วเหรอบัลแกเรีย นึกว่าจะได้ใช้โทรโข่งซะอีก.. ตื่นเพราะเสียงแกนั่นแหละ ไอ้บ้า.. อยากรู้จริงๆว่ามันมาทำอะไรที่บ้านผมแต่เช้า รอให้ผมอาบน้ำเสร็จก่อนไม่ได้รึไงนะ..

 

 

   

       มีอะไรอีกล่ะ แมวที่บ้านตายรึไงห๊ะ!?” ตื่นแล้วจะกลับไปนอนก็ไม่ได้อีกเพราะผมเป็นพวกหลับยาก... ผมหันหลังให้โดยเปิดประตูทิ้งไว้ จะเดินเข้ามาหรือไม่ก็เรื่องของมันนั่นแหละ พอผมหยิบโยเกิร์ตออกจากตู้เย็น เสียงกวนตีนๆของมันก็ดังขึ้นจากข้างหลัง..

   

       โห.. นายนี่ปากร้ายขึ้นเยอะเลยนะ แถมยังเตี้ยเหมือนเดิมด้วย!” เรื่องของตู... เฮ้ยย! มันแย่งโยเกิร์ตจากมือผมไปหน้าด้านๆเลยอ่ะ!! “นี่นายยังกินของพรรค์นี้อยู่อีกเหรอเนี่ย ไม่เห็นอร่อยตรงไหนเลย..

 

 

   

       เอาคืนมานะเฟ้ยย!! นั่นถ้วยสุดท้ายในตู้เย็นนะ! ผมพยายามกระโดดแย่ง แต่มันดันชูซะสุดแขน ก็ผมเตี้ยกว่าจะให้แย่งได้ไงล่ะครับ!?

 

 

   

       โอ๊ะ.. ยิ่งเป็นถ้วยสุดท้ายยิ่งไม่คืนเลย ในเมื่อมั